Loading...
Navigatie:  Home  >  Nieuws  >  Bericht

De demonisering van het patriottisme

 10 augustus 2015 

    Print       Email

jan gajentaan - CopyDoor Jan Gajentaan

Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn wij in Europa opgevoed – ik zou haast zeggen, gehersenspoeld – met de gedachte dat nationalisme “fout” is en internationalisme ”goed”.

Kennelijk was men na WO2 tot de conclusie gekomen dat het nationalisme de oorzaak was van twee wereldoorlogen en dus bestreden moest worden. Al vanaf 1945 hebben ook de Amerikanen ingezet op een federaal Europa, dat op allerlei manieren gestimuleerd moest worden, ook op illegale wijze. Hoe dat in zijn werk ging kunt u nalezen in dit (lange) artikel van de historicus Richard Aldrich. http://www2.warwick.ac.uk/fac/soc/pais/people/aldrich/publications/oss_cia_united_europe_eec_eu.pdf

De eerste schoorvoetende stappen richting een federaal Europa werden gezet met de EFGKS, later EEG, EG, uiteindelijk EU. Dat er met name vanuit socialistische hoek gestreefd werd naar een federaal Europa bleek al uit de woorden van premier Drees, die in 1953 in het Nederlandse parlement na kritiek van socialistische fractiegenoten opmerkte dat zijn streven was: een Europese federale staat waarin de Nederlandse soevereiniteit opgeofferd zou worden. Dat waren misschien deels loze woorden, want in de praktijk was Drees een pragmaticus die zich juist verzette tegen te veel Europese bemoeienis, bijvoorbeeld met het Nederlandse immigratiebeleid.

Anders was het met voormalig PvdA-leider Wim Kok, die nog maar een paar maanden Minister van Financiën was (1989) toen hij al een soort één-tweetje aanging met zijn socialistische vakbondsvriend en toenmalig EC-voorzitter Jacques Delors. Kok en toenmalig premier Lubbers waren instrumenteel bij het uitvoeren van Delors plan voor de EU met een Europese munt (euro), hetgeen beklonken werd in het Verdrag van Maastricht van 1992. Hoewel de politieke unie nog ontbrak, heeft Delors er nooit een geheim van gemaakt dat dit het onvermijdelijke einddoel was van zijn plannen.

Zo zijn we in een Europa verzeild geraakt waarin staten nominaal soeverein zijn, maar bijvoorbeeld het immigratiebeleid op hoofdlijnen bepaald wordt door EU (en VN) middels allerlei verdragen. Asielprocedures zijn in beton gegoten via het achterhaalde VN Vluchtelingenverdrag van 1951, monetaire aangelegenheden worden centraal bepaald door de ECB van Mario Draghi. Wetgeving wordt voor 80% bepaald door de EU. De natiestaat is een lege huls geworden.

Het is in mijn ogen volkomen logisch, dat steeds meer mensen zich verzetten tegen internationalisering en bureaucratisering en uitholling van de natiestaat. Op de eerste plaats, omdat het simpelweg niet blijkt te werken. Door de bureaucratische toepassing van allerlei EU- en VN regels, wordt Europa overstroomd door honderdduizenden migranten (alleen al in Duitsland verwacht men dit jaar 450.000 asielzoekers) waarvan slechts ca. 3% onder de wettelijke definitie van vluchteling valt. De overigen, illegalen dus, worden in veel gevallen niet meer uitgezet, of dat blijkt onmogelijk.

De Franse Rekenkamer kwam onlangs met een ontluisterend rapport, waaruit blijkt dat slechts een paar procent van de toegestroomde illegalen daadwerkelijk uitgezet worden. Deze gang van zaken kost de toch al verarmde Europese bevolking niet alleen miljarden euro’s, het houdt bovendien in een snelle verslechtering van de veiligheid en een toename van het toch al grote risico op aanslagen.

In dit kader is het dus logisch dat de Europese bevolking weer op zoek gaat naar oplossingen op het niveau van de natiestaat en dat politici als Marine Le Pen, Nigel Farage of Geert Wilders daarvan profiteren, omdat zij al decennia lang nationale, democratische oplossingen prefereren boven internationale bureaucratie en incompetent wanbeheer.

Bovendien blijkt ook dat de analyse dat het nationalisme verantwoordelijk was voor beide wereldoorlogen, nogal oppervlakkig was. De historicus en jurist Thierry Baudet publiceerde in 2012 een baanbrekend artikel, waarin hij stelde dat niet nationalisme of patriottisme, maar juist het imperialistische streven naar Europese eenheid een bedreiging is voor de vrede, niet alleen nu, maar ook in het verleden (Napoleon en Hitler streefden beiden tevergeefs naar een Europees rijk).
http://www.voxeurop.eu/nl/content/article/2302081-europese-eenwording-leidt-tot-oorlog

We leven daarom in een tijd van herbezinning, van “Umwertung aller Werte”. Het is daarom jammer dat de filosoof Ger Groot vandaag in een opinieartikel in Trouw deze ontwikkeling wel erkent, maar vervolgens weer op de ons bekende politiek-correcte manier aan het demoniseren slaat. Zo heeft hij het telkens over “het vocabulaire van de haat” van Marine Le Pen http://www.trouw.nl/tr/nl/5116/Filosofie/article/detail/4116461/2015/08/09/We-moeten-ons-voorbereiden-op-een-politieke-aardverschuiving.dhtml

Marine Le Pen is een overtuigde patriot die een streng immigratie- en uitzettingsbeleid nastreeft, maar haar patriottisme is niet racistisch. Zij sluit niemand uit. Meer dan Wilders, maakt zij altijd onderscheid tussen islamisten (die ze wil bestrijden) en gewone moslims, die zij een kans wil geven zich aan te passen aan de democratische rechtsstaat Frankrijk, die gebaseerd is op de scheiding tussen kerk (moskee) en staat.

Zij sluit niemand uit van haar beweging en wordt zelfs gesteund door veel moderne moslims. Ook homoseksuelen hebben een plaats in haar politieke beweging en vervullen diverse hoge functies. Zelfs de hoogste vertegenwoordiger van de joodse organisaties in Frankrijk heeft onlangs aangegeven, dat hij niets aan te merken heeft op Marine Le Pen.

Hij had dat uiteraard wel op haar vader, die een slechte reputatie heeft op het vlak van (deels verkapte) antisemitische uitspraken, maar hij is onlangs uit de beweging gezet door Marine. Het enige dat je haar kunt verwijten, is dat zij op een aantal punten eerder of misschien fermer afstand had kunnen nemen van de vader.

Marine Le Pen een “vocabulaire van de haat” verwijten, is dus niets anders dan een poging tot demonisering, een stoot onder de gordel. Het is triest maar ook veelzeggend dat de internationaal denkende Europese linkse elite, nu hun gedachtegoed in een aantal opzichten rampzalig blijkt uit te pakken, in plaats van een fundamentele herbezinning op ideologie en normen en waarden weer kiest voor het wapen van de demonisering, waarmee zij eerder het einde wisten te bespoedigen van een grote hervormer als Pim Fortuyn.

Door constant vergelijkingen te maken met WO2 (zie ook vorige week de gaskamer-tweet van Tanja Jess, toegejuicht door Peter R. de Vries) wordt wéér het klimaat geschapen waarin de Volkert van der G.-achtige types hun kans schoon zien. Er zijn slechts enkele linkse denkers die hieraan ontsnappen en in staat zijn tot een eerlijke en zelfkritische analyse.

Ik noem in dit kader Paul Scheffer (PvdA) en zijn beroemde epistel het Multiculturele Drama uit 2000, een nog altijd leesbaar en nuttig essay over de rampzalige gevolgen van massa-immigratie. Of de Engelse ontwikkelingseconoom Paul Collier, die in 2014 in The Guardian linkse politici opriep tot een realistischer standpunt over immigratie: http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/nov/04/slow-immigration-social-consequences

Zij zijn vooralsnog roependen in de linkse woestijn. Het is daarom begrijpelijk dat de Europese bevolking zich wendt tot politici als Marine Le Pen. Het vocabulaire van de haat komt niet van Marine Le Pen, maar van de linkse elite in politiek en media, die haar voortdurend trachten te demoniseren.

 

Zie ook een ander interessant bericht door op de volgende link te klikken>>> DIKKE MENSEN IN SURINAME WORDEN MAGER MET NIEUW AFSLANKMIDDEL

    Print       Email